bolu satılık daire ve mahşer bilgileri89 bugün sizler icin bugün en güzel yazıları yazan bolu satılık daire diyorki miyordu ama görünce damarlarındaki kanın kaynar domates çorbasına^ düğünü hissediyorlardı. “Adam bir casus. Onu bağrımıza basar, her ^ gösterir ve hiçbir şey yapmadan geri gönderebilirdik. Ama, onu istiyoj İkisini de istiyorum. Kar düşmeden önce ikisinin de kafasını kesip dagij ötesine göndereceğiz. Bırakalım bütün kışı yaptıklarını düşünerek geçh^-1er.” Ve Portland Kültür Merkezi’ndeki konferans salonlarından birj,j, yaptıkları toplantıda bulunan insanlara bakarak bir kahkaha atmıştı, leri ona gülümseyerek karşılık vermişti ama tebessümleri donuk ve gerj,j di. Yüksek sesle birbirlerini böyle bir sorumluluğa layık görüldükleri kutluyorlar ama içten içe o sansarlarmkine benzer korkunç, mutlu gözlf,,, kendilerinden başka herhangi birine dikilmesi için dua ediyorlardı.
Ontario’nun güneyinde, Sheaville’de bir başka büyük karakol var4 Burada görevli olan dört adam, tuhaf şekilli kayaların ve karanlık sulan-bulunduğu Alvord Çölü’ne doğru kıvrılarak ilerleyen I-95’in hemendife de, küçük bir evde kalıyordu.
Diğer nöbetçi karakollarında ikişer adam vardı. 3. Karayolununk men yakınında, Washington sınırından sadece seksen kilometre ötedelı lunan küçük bir kasaba olan Flora’dan, Oregon-Nevada sınırındakiMcDe mitt’e kadar olan bölgede toplam on iki nöbetçi bulunuyordu.
Mavi beyaz bir araç kullanan yaşlı bir adam. Tüm nöbetçilere ş alimat verilmişti: Öldürün ama başına dokunmayın. Âdemelmasınınft arısında kan da yara bere de olmaması gerekiyordu.
“Geriye defolu mal göndermek istemem,” demişti RandallFlagst Drkunç bir kahkaha atmıştı.
Oregon ve Idaho arasındaki kuzey sınırını Snake Nehri belirliyoni lake Nehri, altı adamın Peterbilt’in kasasında artık hiçbir değeri kal® ış paralarla poker oynadığı Ontario’dan kuzeye doğru takip edildiği 'de Copperfieid’a varılırdı. Snake orada bir U çizerek döner ve CopF İd yakınlarındaki Oxbow Barajı’na ulaşırdı. Bobby Terry, StuRedB» yanındakilerin bin beş yüz kilometre doğu ve güneyde bulunan lo Otoyolu’nda yürümekte olduğu 7 Eylül günü, Copperfield ığazasTnda, yanında bir deste çizgi romanla oturmuş, OxbowBan>P
Mahşer
durumunu düşünüyor, bent kapaklarının açık olup olmadığını merak ediyordu. Oregon 86. Otoyolu mağazanın hemen önünden geçiyordu.
O ve ortağı Dave Roberts (üst kattaki dairede uyuyordu) barajı enine boyuna tartışmıştı. Bir haftadır yağmur yağıyordu. Snake’in suları iyice yükselmişti. Ya Oxbow barajı yıkılırsa? Hiç iyi olmayacağı kesindi. Cop-perfield sular altında kalır, sevgili Bobby Terry ve sevgili Dave Roberts,
Pasifik Okyanusu’na kadar sürüklenirdi. bolu satılık daire Çatlak olup olmadığını kontrol etmek için baraja gitmeyi düşünmüşler, ama cesaret edememişlerdi.
Flagg’in emirleri kesindi; Ortalıkta görünmeyin.
Dave, Flagg’in herhangi bir yerde olabileceğine dikkat çekmişti. Her an her yerde olabilirdi ve buna dair birçok hikâye anlatılmaya başlanmıştı. Anayoldan uzakta, küçük bir köyden geçen enerji hatlarını tamir eden veya bir silah deposunu boşaltan, az sayıda insandan oluşan bir grup, onu aniden yanı başında bulabiliyordu. Bir hayalet gibi aniden maddeleşiyordu.
Ama bu, topukları aşınmış, tozlu çizmeler giymiş, pis pis sırıtan, kara bir hayaletti. Bazen yalnız oluyor, bazen de simsiyah, uzun bir Daimler’i kullanan Lloyd Henreid ile birlikte geliyordu. Kimi zaman yürüyordu. Bir anda yanlarında bitiveriyordu. Bir gün Los Angeles’ta olabilir, ertesi gün Boise'ye gidebilirdi... yürüyerek. En azından rivayetler böyleydi.
Ama Dave’in de belirttiği gibi, Flagg bile aynı anda altı yerde birden olamazdı. İçlerinden biri şu kahrolası baraja çabucak bir göz atıp hızla geri dönebilirdi. Enselenme ihtimalleri binde birdi.
Güzel, o halde sen git, demişti Bobby Terry ona. Benden sana izin. Ama Dave bu teklifi huzursuz bir sırıtışla reddetmişti. Çünkü Flagg her nasılsa bu tip şeyleri biliyordu... uzakta bile olsa. Kimileri, Flagg’in yırtıcı hayvanlar üzerinde doğaüstü bir güce sahip olduğunu iddia ediyordu. Rose Kingman adında bir kadın, telefon tellerine tünemiş olan bir karga sürüsünün, Flagg’in tek bir parmak şıklatışıyla havalanıp omuzlarına konduğunu gördüğünü söylüyordu. Dahası, kargaların, “Flagg... Flagg... Flagg...” diye üst üste öttüğünü duymuştu.
Bu çok saçmaydı ve Bobby de bunun farkındaydı. Salaklar buna inanabilirdi ama Bobby Terry’nin annesi Dolores salak evlatlar yetiştirmemiş-ti. Hikâyelerin kulaktan kulağa aktarılırken ne kadar abartıldığım bilirdi. Kara Adam da bu tür hikâyeleri memnuniyetle destekliyordu mutlaka.
Yine de bu rivayetler, sanki hepsinde bir parça gerçek gizliy^-onu içten içe ürpertiyordu. Bazıları kurtları çağırabildiğin! veya kedinin bedenine girebildiğini söylüyordu. Portland’da bir adam, sırtına astığı çantada bir sansar veya ona benzer bir hayvan taşıdığa, ^ etmişti. Bütün bunlar saçmalıktı. Ama... ya hayvanlarla gerçekten biliyorsa? Şeytani bir Dr. Doolittie gibi? Peki ya Dave veya kendisi en,j^ karşı gelip o kahrolası barajı kontrol etmeye gittiği sırada görülürse?
Emirlere karşı gelmenin cezası, çarmıha gerilmekti.
Bobby Terry eski barajın yıkılacağını pek sanmıyordu aslında,
Masadaki Kent paketinden bir sigara çıkarıp yaktı. İçine dumanın bayat tadı, yüzünün buruşmasına sebep oldu. Altı ay sonra^ içilmez hale gelmiş olacaktı. Belki öylesi daha iyiydi. Zaten içeneöliim> zararlar vermiyor muydu?
İçini çekerek bir çizgi roman aldı. Ninja Kaplumbağalar adında^ saçmalıktı. Ninja Kaplumbağalar sözde ‘kabuklu kahramanlar’dı, Raj*. el, Donatello ve gerzek arkadaşlarını dükkânın karşı tarafına doğru fıd* ve çizgi roman, kasanın üstüne kapaklandı. Ninja Kaplumbağakı ^ saçmalıklar, insana iyi ki dünyanın sonu gelmiş dedirtiyordu.
Desteden bir başka çizgi roman aldı: Batman. En azından hri inamlabilecek bir kahraman vardı. İlk sayfayı açmıştı ki mavi bir Scis önlerinden geçerek batıya doğru ilerlediğini gördü. Büyük lastikleri,(i murlu yağmur sularını sıçratıyordu.
Bobby Terry aracın geçtiği yere ağzı açık bakakaldı. bolu satılık daire 1 fellik aramakta olduğu aracın kendi nöbet noktasının ön inanamıyordu. Doğruyu söylemek gerekirse bütün bunların gerçek* ğuna o ana dek tam anlamıyla inanmamıştı.
Hemen yerinden fırlayıp ön kapıya doğru koştu ve hızla açtıJ elinde Batman olduğu halde kaldırımda koştu. Belki sadece t görmüştü. Flagg’i düşünen herkes halüsinasyon görebilirdi.
Ama gördüğü gerçekti. Mavi Scout, o bakarken bir sonraki teps ardında gözden kayboldu. Bobby avazı çıktığı kadar bağırarak Dave’e? lendi ve koşmaya başladı.
Yargıç direksiyonu mafsal iltihabı diye bir şey yokmuş, varsa da yokmuş, onda varsa da nemli havalarda onu hiç rahatsız etmiyornıuş?'**
diaya çalışarak kararlı bir şekilde kavramıştı. Ama yağmur, iyimserliğini sürdürmesine en büyük engeldi. Babasının dediği gibi, kaçınılmaz bir gerçekti.
Son üç gündür yağmur altında ilerliyordu. Yağış, ara sıra kısa süreliğine hafiflemiş ama çoğunlukla bardaktan boşanırcasına yağmıştı. Bu da kaçınılmaz bir gerçekti. Yollar bazı noktalarda çökme tehlikesiyle karşı karşıyaydı. Bahar geldiğinde pek çoğunun geçilemez halde olacağını tahinin etmek zor değildi. Bu küçük gezi sırasında altında Scout olduğu için Tanrı’ya pek çok kez şükretmişti.
1-80 üzerinde ilerlemeye çalıştığı ilk üç günde, tali yolları kullanmadığı takdirde batıya 2000 yılından önce varamayacağını anlamıştı. Otoyolda, uzun mesafeler boyunca tüyler ürpertici bir şekilde boşluklar vardı, bazı noktalarda ise ikinci viteste ilerleyerek duran araçlar arasından geçip yoluna devam edebilmişti. Ama Scout’un vincini kullanarak yoldaki araçları geçebileceği bir boşluk yaratana kadar çekmek için o kadar çok durmak zorunda kalmıştı ki sonunda otoyolda ilerlemekten vazgeçmişti.
Ravvlins’e vardığında otoyoldan ayrılıp batıya, I-287’ye dönerek Gre-at Divide Havzası’nm çevresinden dolaştı ve iki gün sonra, Wyoming’in kuzeybatı köşesinde, Yellowstone’un doğusunda kamp kurdu. O kesimde yollar neredeyse tamamen boştu. Wyoming’i ve Idaho’nun doğusunu geçmek. ürkütücü bir deneyimdi. Ölüm hissinin böyle boş bir alana ve ruhuna böylesine sinebileceğin! hiç düşünmemişti. Ama inkâr edilemez bir şekilde oradaydı işte. Daha önce geyiklerin ve karavanların dolaştığı arazide, koca batı göğü altında uğursuz bir sükûnet vardı. Devrilmiş ve tamir edilmemiş telefon direklerinde, içinden geçtiği buz gibi, sessiz kasabalarda sadece ölüm vardı: Lamont, Muddy Gap, Jeffrey City, Lander, Crowheart.
Boşluğu kavradıkça hissettiği yalnızlık artmış, ölümü daha da özümsemişti. Boulder’ı, Özgür Bölge’yi ve orada yaşayan insanları -Frannie, Lucy, Larry, Nick Andros- bir daha asla göremeyeceğine dair inancı giderek pekişmişti. Tanrı, onu sürgüne gönderdiğinde Kabil’in neler hissettiğini şimdi çok iyi anlıyordu.
Ama o cennetin doğusuna sürgün edilmişti.
Yargıç ise batıdaydı.
Bu his en çok Wyoming ile Idaho arasındaki sınırı geçerken yoğunlaştı. İdaho’ya Targhee Geçidi’nden girmiş ve hafif bir öğle yemeği yemek
için yol kenarında durmuştu. Yakınlardaki dereden gelen şır,],, paslı bir kapı menteşesini anımsatan tuhaf bir sürtünme sesiharici^j yoktu. Gökyüzünde balık pulunu andıran bulutlar vardı. Yağmur, birlikte de ağrılar yaklaşıyordu. Aslında uzun saatler direksiyon^ olmasına rağmen eklemleri o güne dek iyi dayanmış, pek isyan ve... peki şu sürtünme sesi neydi?
Yemeğini bitirince Scout’tan Garand’ını alıp dere kenarında^ nik alanına gitti, daha güzel havalarda yemeği orada yemek çok j olabilirdi. Küçük bir koru vardı. Ağaçlar arasına piknik masaları j tirilmişti. Ağaçlardan birinden, asılı bir adam sarkıyordu. Ayaklji neredeyse yere değiyordu. Başı mide bulandırıcı bir açıyla yan yaı Kuşlar neredeyse bütün etlerini didiklemişti. Sürtünme sesi, dalabagl ipten geliyordu. Dala sürtüne sürtüne neredeyse kopacak kadar aşm
Batıda olduğunu işte böyle anlamıştı.
O gün öğleden sonra, saat dört sularında yağmurun ilk dan Scout’un ön camına düştü. Ve o andan beri de dinmedi.
İki gün sonra, Butte City’ye ulaştı. Ellerindeki ve parmaklar ağrılar öylesine azmıştı ki bütün günü bir motel odasında dinleneı çirmek zorunda kaldı. Ellerine ve dizlerine sıcak havlular sararak bolu satılık daire bir sessizliğe bürünmüş odadaki yatağa uzanmış, Lapham’ın Topit rallan ve Toplumsal Sınıflar kitabını okumuştu. İhtiyar Balıkçnt Forge Kampı’nda kalan bir askerin karışımı gibi görünüyordu.
Bolca aspirin ve brendi yüklenerek tekrar yola çıkmış, bayan ev arkadası arıyorum tali sabırla aramış; mecbur kalmadıkça bedenini zorlayacak fiziksel ha yapmaktan kaçınma düşüncesiyle vinç yerine Scout'un dörtçekerö; kullanarak çamurlu araziden dolaşmıştı. Maalesef bu her seferind kün olmamıştı. İki gün önce, yani 5 Eylül günü, Salmon River yaklaşırken yolunu tıkayan bir ConTel telefon kamyonunu vincink takıp yolun bir tarafı boşalana dek neredeyse iki kilometre boyuna sonra kahrolası kamyonu adını bilmediği bir yerde bırakmıştı.
4 Eylül’de, Bobby Terry’nin Copperfieid’dan geçerken onu den üç gün önce, New Meadows’ta kamp yapmış ve sarsıcı bir o mıştı. Ranchhand Motel’in önünde durmuş, odalardan birinin a alırken
yalağının ayakucuna yerleştirmişti. Bir haftadır ilk kez alacakaranlık çöktüğünde sıcak ve rahattı. Isıtıcı, güçlü, yumuşak bir ışık yayıyordu. Üstünde sadece iç çamaşırıyla, kabarttığı yastıklara yaslanmış, Brixton, Mississippi’den cahil bir siyah kadının basit bir hırsızlık suçu yüzünden on yıl hapis cezasına çarptırıldığı bir dava hakkmdaki yazıyı okuyordu. Bölge savcı yardımcısı ve jüri üyelerinden üçü siyahtı... Lapham’ın burada belirtmek istediği...
İlk, tık, tık. Ses, pencereden geliyordu.
Yargıcın ihtiyar yüreği hopladı. Lapham kucağından uçuverdi. Sandalyeye dayalı duran Garand’ı kaptı ve her şeye hazırlıklı bir şekilde pencereye döndü. Daha önce hazırladığı hikâye aklından rüzgârda savrulan yapraklar gibi uçtu gitti. Yakalanmıştı. Kim olduğunu ve nereden geldiğini soracaklar...
Bir kargaydı.
Yargıç bir nebze rahatladı ve suratında titrek bir tebessüm belirdi.
Sadece bir kargaydı.
Pencerenin önünde, yağmur altında duruyordu. Kapkara tüyleri ıslanıp komik bir şekilde birbirine yapışmıştı. Parlak gözleri yağmur damlalarıyla kaplı camın gerisinden Batı Idaho’da, bir motel odasında, üzerinde sadece altın rengi ve mor harflerle LOS ANGELES LAKERS yazılı bir şortla koca göbeğinin üstüne koyduğu kalın hukuk kitabını okuyan yaşlı bir avukata ve dünyanın en yaşlı amatör casusuna bakıyordu. Karga gördüklerine neredeyse sırıtıyormuş gibiydi. Yargıç iyice rahatladı ve o da sırıttı. Evet, komik olan benim. Ama bu bomboş ülkede iki hafta boyunca tek başına yolculuk yaptıktan sonra biraz gergin olması çok doğaldı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder