replika saat ve varlık bilgileri67

replika saat ve varlık bilgileri67 bugün yine sizlere en güzel bilgileri yazan replika saat diyorki birekstatik zamansallıkta keşfedilen olarak, zaman her yerde kendiye aşij önceden sonraya ve sonradan önceye göndermedir. Ama o kendiye kendini kendinde üzerinde kavranır kıldığı sürece daha kendinde olacdı gildir, kendindede öldürülmüştür. Zamanın kaynaşmışlığı düpedüzbrv'-tir, kendi-içinin kendi-kendine doğru ekstatik projesi ile insan-gerçeklsŞ;-reket halindeki kaynaşmışlıgının nesnel yansısıdır. Ama zamanı kends',,*' şûnecek olursak, bu kaynaşmışlığın hiçbir varlık nedeni yoktur. hettıenJ mutlak bir anlar çokluğu halinde çöker ve bu anlar, ayrı ayrı ele alindi^ bütün zamansal doğalarını kaybeder, düpedüz ve sadece buradakinin olmayışına indirgenirler. Böylece zaman salı kendinde hiçliktir ve ancal^ içinin onu kullanmak üzere aşlığı edim aracılığıyla bir varlığa sahipraıı^ rünebilir. Yine de bu varlık, farksızlaşurılmış zaman fonu üzerindeyiıW zaman aralığı (laps de lemps] adını vereceğimiz özel bir formun vadı|i tekim nesnel zamanı yakalayışımızın ilk şekli pratik'tir; birlikıc-mevcın ötesinde kendi imkânlarım olduğum içindir ki, nesnel zamanıbcnıkııi kün olanımdan ayıran hiçliğin bağlılaşığı olarak, dünyada keşfcderiırd açısından zaman, belirsiz bir dağılmanın bağrında, düzenli, belirir; zaman aralığı mutlak bir gevşemenin bağrında sıkışmış
Icu-n projedir. Bu sıkışık zaman elbeue bir dağılma ve ayrılma lormudur, ı,un-kü dünya içinde beni benden ayıran mesafeyi ifade eder Ama öle yandan, kendimi her zaman, yalnızca olmak için daha olacak olduğum şey olan düzenli bir bağımlı mümkün olanlar dizisi boyunca projelendirdiğimden, ve bu mümkün olanların lematik de konumsal da olmayan olarak açığa çıkışı kendimi ona dognı projelendirdiğim majör mümkün olanın konumsal olmayan açıj^a çıkışı içinde verili olduğundan, zaman bana nesnel zamansal form olarak, muhiemel olanların düzenli basamaklanışı olarak görünür: bu nesnel form ya da uralıh benim edimimin yörüngesi gibidir.
Zaman böylece yöıvngeler aracılığıyla belirir. Ama mekânsal yörüngelerin gevşeyip salt statik mekânsallık halinde çökmeleri gibi, zamansal yörünge de, sadece bizim kendi kendimizden beklediğimiz şeyi nesnel olarak ima eden şey olarak yaşanmadığı anda çöker. Gerçeklen de, kendilerini bana keşfeuıren muhtemel olanlar, doğal olarak kendilerini kendinde muhtemel olanlar halinde yalamaya ve nesnel zamandan kesin bir biçimde aynlmış bir kesiti işgal etmeye yönelirler, zaman aralığı silinip gider, zaman, kesinlikle zamandışı bir varlığın yüzeyindeki hiçlik ışıldaması olarak açığa çıkar.
- Dünyanın kendi-içine açılmasına ilişkin bu hızlı taslak, sonuca varmamı: imkân veriyor. Kendi-içinin varlığının varlığın bilgisi olduğu konusunda ide: lizmle birieşiyoruz, ama bu bilginin bir varlığı olduğunu da ekleyeceğiz Kene içinin varlığı ile bilginin özdeşliği, bilginin varlığın ölçüsü t^lmasmdan dt\ kendi-içinin, olduğunu kendinde aracılığıyla duyurmasından, yanı kendi var içinde varlıkla münasebet olmasından kaynaklanır. Bilgi, kendi-içinin vad mevcudiyet olmasından başkaca bir şey değildir \’c kendi-için yalnızca bu rr cudiyeti gerçekleştiren hiç'ıir. Böylece bilgi, doğası gereği, eksiatıkiir ve bun ötürü kendi-içinin ekstatik varlığıyla karışır. Kendı-için, sonradan bilmek ü olmaz ve onun ancak bildiği ya da bilindiği ölçüde olduğu da söylenemez, kü böyle bir şey, tikel bilgilerin kurallaşiırılmış sonsuzluğu halinde varlığır nipgitmesine yol açacaktır. Ama bilgi, kendi-içinin varlığın ortasında ve va Insan-gerçekiıginı olumsuz davranışlar ve cogito’dan hareketle betimledik. Bu ipucunu izleyerek keşfettik ki, insan-gerçekligi kendi-için-idiydi. İnsan-gerçek-hginm hepsi bu mudur? Düşünümsel betimleme tutumumuzun dışına çıkmaksızın, kendi kendilerinde taslamam kendi-için kalırken radikal biçimde farklı bir onıolojik yapı lumne işaret eder gibi görünen bilinç kipleriyle de karşılaşabiliri; Bu onıolojik yapı benimljidır [mienne], ben kendi hakkımda kaygılanınm ama yine de bu “benim-içın” kaygı, bana benım-için-olmaksızın benim varlığım olan bir varlığı gösterir.
Omegın, utancı düşünelim. Yapısı bundan önce betimlemiş olduklarımızla ajmı olan bir bilinç kipi söz konusudur. Utanç, utanç olarak kendi(nin) konumsal olmayan bilincidir ve bu haliyle de, Almanların “Erlebnis” adım verdikleri şeye bir örnektir, düşünüm için erişilebilirdir. Ayrıca yapısı yönelimseldir, bir şeyin uianç veren yakalanışıdır ve bu şey de ben’im. Olduğumdan utanç duyanm. $u halde utanç benim benle mahrem bir ilişkimi gerçekleştirir, utanç aracılığıyla kendi varlığımın bir veçhesini keşfettim. Bununla birlikte, utancın bazı karma şık ve türev formları düşünümsel düzlemde ortaya çıkabilse de, utanç, kökenst olarak bir düşünüm fenomeni değildir. Gerçekten de, utanç konusunda dins prülik aracılığıyla* yalnızlık içinde elde edilebilecek sonuçlar ne olurlarsa olsu utanç, ilksel yapısı içinde birisinin karşısındaki utançtır. Uygunsuz ya da bayt bir hareket yapmışımdır; bu hareket bana yapışır, onu ne yargılar ne de kınan sadece yaşarım, onu kendi-içinin kipinde gerçekleştiririm. Ama işte birdenl: başımı kaidırıyorum; orada birisi vardı ve beni gördü. Hareketimin bayağılıj ' Burada günah çıkarma düşünülmeli, -çn..replika saat yazdı..